Azərbaycan və İran ədəbiyyatının görkəmli nümayəndələrindən biri olan Məhəmmədhüseyn Şəhriyar, öz dərin fəlsəfi düşüncələri, duyğusal təhkiyəsi və bəşəri dəyərlərə sədaqəti ilə poeziya aləmində silinməz iz buraxıb.
“Tehsil365” xəbər verir ki, onun şeirləri təkcə bir xalqın deyil, bütün insanlığın dərdini, sevincini və taleyini əks etdirir.
“Bir insan köçürsə dünyadan əgər,
Sən elə bilmə ki, tək bir can gedir.
Hər sönən baxışda saysız diləklər,
Hər kiçik tabutda bir cahan gedir.
O gedir... Qalırıq biz yana-yana,
Bu dərdi ürəkdə daşımaq çətin.
Hər gün yer üstündən yerin altına
Köçür bir parçası bəşəriyyətin.”
Yuxarıdakı misralarda Şəhriyar insan ömrünün faniliyini və ölümün yalnız bir bədən itkisi olmadığını poetik dillə ifadə edir. Şairin fikrincə, hər bir insanın ölümü ilə birlikdə bir “cahan” – yəni bir aləm də dünyadan köçür. O, ölümün ağrısını, insanın bu dünyadakı mənəvi bağlarını və hər ayrılığın bəşəriyyət üçün bir itki olduğunu duyğusal güclə təsvir edir.
Şəhriyarın yaradıcılığında ölüm və həyat, insan və Tanrı, sevgi və kədər kimi mövzular bir-birinə sıx bağlıdır. Onun “Heydərbabaya salam” poeması milli duyğuların, sadə xalq həyatının və doğma yurda sevginin zirvəsidir.
Məhəmmədhüseyn Şəhriyar yalnız bir dövrün deyil, bütün zamanların şairidir – o, hər misrasında insan ruhunun dərinliklərinə enir, oxucusuna həm düşündürən, həm də yaşadan bir dünyagörüş bəxş edir.