“Əgər valideyn bizi dinləmirsə, hisslərimizi zəif, lazımsız və ya şitlik kimi görürsə, psixikada çox sakit, amma güclü bir inam formalaşır sözüm keçmir. Hisslərim əhəmiyyətli deyil.Və insan böyüyəndə bu inam iki formada münasibətlərə daşınır,susaraq uyğunlaşan tərəf olur.
Bu sözləri “Tehsil365”ə açıqlamasında psixoloq Əliyeva Pərvanə bildirib.Onub sözlərinə görə belə insanlar danışmağa çəkinir,konfiliktdən qaçır,yox deməkdə çətinlik çəkir,münasibətdə özünü yox, qarşı tərəfi qorumağa çalışır,tələblərini ifadə etməyə utanır…çünki içində bir uşaq pıçıldayır,onsuzda da məni eşitməyəcəklər…
“Ya da həddindən artıq danışan, özünü sübut edən olurlar,bu tip insanlar,kiçik şeylərə belə emosional reaksiya verir,hər münasibətdə dinlənilmək üçün savaşır,tənqidə kəskin reaksiya verir,bir az gec mesaj gələndə belə dəyərsizlik hissi yaşayır,çünki içindəki o uşaq hələ də deyir… kimsə məni eşitsin! Ən dərinə gedən nüvə…
“Uşaqlıqda eşidilməyən uşaq, böyüyəndə iki şeyi qarışdırır, əsl sevgi ilə məni dinləyən insanı itirməmək qorxusunu…Bu qorxu münasibəti zədələyir. İnsan partnyoru deyil, sanki valideynini itirməkdən qorxur. Buna görə də münasibətdə ya həddindən artıq yapışır,ya həddindən artıq bağlanır, ya da tam əksinə özünü qorumaq üçün emosional olaraq uzaq olur.Gəlin baxaq şəfa haradan başlayır?”
“Şəfa o anda başlayır ki, insan içindəki uşağa desin…sən eşidilməyə layiq idin və indi mən sənin yanındayam.Bu zaman münasibətlərdə də dəyişiklik olur.İnsan “yox” deməyi öyrənir,emosiyalarını daha sakit ifadə edir,tənqidi şəxsi zərbə kimi qəbul etmir,partnyoru “xilas etmək” ehtiyacı azalır.Çünki artıq bir böyük kimi öz səsini özü eşidir.Bəzən bunları təmir etmək çətin olur ama mümkündür”