“Dərs zamanı müəllimlə şagird arasında baş verən bəzi hadisələr tədricən uşaqların dərslərə marağının azalmasına səbəb olur. Ən əsas amillərdən biri şagirdin şəxsiyyətinin deyil, yalnız səhvinin deyil, özünün tənqid olunmasıdır. Sinif qarşısında alçaldılma, istehza, müqayisə (“bax filankəs necə edir”), etiketləmə (“sən tənbəlsən”, “səndən onsuz da çıxmaz”) uşağın özünə inamını sarsıdır və dərsi təhlükə zonası kimi qavramasına yol açır”.
“Tehsil365” ə açıqlamasında bu sözləri psixoloq, Duyu bütünləmə mütəxəssisi Orxan Şəfizadə bildirib.Onun sözlərinə görə,' “Digər mühüm səbəb emosional əlaqənin olmamasıdır. Müəllimin soyuq, laqeyd münasibəti, uşağın daxili ehtiyaclarını və fərdi xüsusiyyətlərini görməməsi şagirddə “məni başa düşən yoxdur” hissi yaradır. Həmçinin dərsin daim cəza, qorxu və məcburiyyət üzərində qurulması motivasiyanı zəiflədir; uşaq öyrənmək üçün deyil, sadəcə cəzadan yayınmaq üçün dərsdə olur”.
“Uşaqlarda dərsə marağı artırmaq üçün ilk növbədə təhlükəsiz psixoloji mühit yaradılmalıdır. Şagird səhv etməkdən qorxmamalıdır; çünki səhv öyrənmənin təbii hissəsidir. Müəllim tənqidi davranışa deyil, istiqamət verən və dəstəkləyən üsluba üstünlük verməlidir”.
“Müsbət geribildirim xüsusilə önəmlidir. Kiçik uğurların belə fərqinə varılması uşağın daxili motivasiyasını artırır. Şagird özünün dəyərli və bacarıqlı hiss etdikcə dərsə münasibəti də dəyişir”.
“Eyni zamanda müəllim şagirdi dinləyən, onu anlayan və hörmət edən mövqedə olmalıdır. Fərdi yanaşma, şagirdin maraqlarını dərs prosesinə daxil etmək və onun fikrinə dəyər vermək dərsi məcburiyyət deyil, inkişaf fürsətinə çevirir”.
“Nəticə olaraq, uşaqlar dərsdən yox, dərsdə yaşadıqları hisslərdən uzaqlaşırlar. Müəllim bu hisslərin yönünü dəyişə bildikdə, həvəssizlik yerini marağa və öyrənmə istəyinə verir”.