1992-ci ilin fevralında baş verən Xocalı faciəsi Azərbaycan tarixinin ən ağrılı səhifələrindən biridir. Həmin gecəni yaşayan şahidlər illər keçsə də, yaşadıqlarını unutmadıqlarını deyirlər.
Xocalı soyqırımının şahidi olan sakinlər üçün 26 fevral təkcə bir tarix deyil – ömürlük dəyişən bir taledir. Hadisələrin canlı şahidlərindən biri olan Tahirə Hüseynova “Tehsil365"ə danışarkən həmin gecənin həyatında buraxdığı izləri belə xatırlayıb.
“O gün mən uşaq idim. Amma bir gecənin içində böyüdüm. O gecə uşaqlığım bitdi.”
Şahid bildirib ki, həmin ana qədər həyat onun üçün məktəb, ailə və adi gündəlik qayğılardan ibarət idi: “Biz gələcək planları qururduq. Heç kim düşünmürdü ki, bir neçə saatdan sonra hər şey alt-üst olacaq.”
Onun sözlərinə görə, ən böyük dəyişiklik təhlükəsizlik hissinin itməsi olub: “İnsan doğulduğu torpaqda özünü güvəndə hiss edir. O gecə anladım ki, bir anda hər şeyi itirmək mümkündür – evini, yaxınlarını, xatirələrini.”
Həmçinin qeyd edib ki, faciədən sonra həyat tamamilə fərqli istiqamətə yönəlib: “Biz sadəcə köçmədik. Biz başqa həyata məcbur olduq. Yeni şəhər, yeni mühit… Amma içimizdə qalan ağrı heç vaxt köhnəlmədi.”
“O gün mənim həyatımda ən böyük dəyişiklik inamın sınması idi. Amma eyni zamanda güclü olmağı da o gün öyrəndim,” – deyə o əlavə edib.
Tahirə xanımın fikrincə, həmin tarix yaddaşlarda yalnız kədər kimi yox, həm də ədalətə inamın simvolu kimi qalmalıdır: “Biz yaşadıqlarımızı unutmaq üçün yox, bir daha təkrarlanmaması üçün danışırıq.”