Şuşanın müqəddəs məkanında — Azərbaycan ruhunun qalası və Türk dünyasının mədəniyyət paytaxtında “Əbədiyyətin səsi” adlı monumental heykəltaraşlıq kompozisiyası ucaldılıb.
“Tehsil365” xəbər verir ki, bu əzəmətli abidə tarın — memarlığı və səsi Azərbaycan millətinin genetik yaddaşının və mental landşaftının fövqündə dayanan bir yaradıcı alətin dərin plastik və fəlsəfi dərkidir.
Bədii nöqteyi-nəzərdən bu kompozisiya klassik monumentalizm, metamodernizm və sehrli realizmin sinergiyasının nümunəsidir. Əməkdar rəssam Rəşad Mehdiyev birbaşa etnoqrafik nüsxələmədən uzaqlaşaraq, hər bir qıvrımın və materialın dərin semiotik yük daşıdığı xalis konseptual forma müstəvisinə keçid edir.
Monolit əsasdan doğan tar silueti statiklikdən uzaqdır. Onun zərif, dəqiq ölçülüb-biçilmiş xətləri rəvan şəkildə hava və işıqla dolu olan boş fəzaya qovuşur. Bu “mənfi həcm” (vakuumizm) priyomu Şuşanın öz atmosferinin və landşaftının kompozisiyanın tamhüquqlu həmmüəllifinə çevrilməsinə imkan yaradır.
Alət səsin ilahi təbiətini və kamil harmoniyasını simvolizə edən nəcib, axıcı bir plastikada həll olunub. Kompozisiyanın əks qütbündə isə fəza dəhlizindən keçən simlər ağac tacının ekspressiv, teksturlu memarlığına transformasiya olunur. Sındırılmış, qabarıq şəkildə relyefli budaqlar göyə ucalan titonik əlləri xatırladır. Musiqi formasının qüsursuz hamarlığı ilə ağacın ekspressiv, demək olar ki, barokko üslublu teksturası arasındakı bu təzad, zəfər dolu inkişafın katarsisi ilə nəticələnən güclü vizual gərginlik yaradır.
Əsərin fəlsəfi karkası zaman, kəsilsizlik və transsendentlik kateqoriyalarını tədqiq edir. Tar burada cansız bir əşya kimi deyil, bir arxetip, mənəvi enerjinin ilkin mənbəyi kimi çıxış edir.
Simlərin ağac budaqlarına çevrilməsi ruhun maddiləşməsinin güclü metaforasıdır. Müəllifin ideyasına görə, musiqi fəzada yox olmur, o, kök ata bilən, əsrləri yarıb keçən və reallığı transformasiya etmək iqtidarında olan bir sıxlığa malikdir. Bu, əbədi qayıdış və yaradıcı enerjinin fasiləsiz axını konsepsiyasının vizual təcəssümüdür.
Tarın çanağından boy verən Həyat ağacı milli mədəniyyətin Qarabağ torpağında gədim köklərin rəmzidir. Əsrlər boyu Şuşada doğulmuş muğamlar və melodiyalar xalqın ruhunu qidalandıran, hər hansı bir tarixi fırtınalar qarşısında ona ekzistensial dözümlülük bəxş edən canlı arteriyalar kimi göstərilib.