İnsanlar çox zaman öz həyatlarına başqalarını mərkəz qoyurlar və başqalarının fikirlərinə, düşüncələrinə, rəylərinə əsasən özlərini qiymətləndirirlər.
Bu fikirləri “Tehsil365”ə açıqlamasında psixoloq Cəmilə Haciyeva bildirib.
“Başqalarını xoşbəxt etməyə çalışarkən öz ehtiyaclarını önəmsizləşdirirlər. Çünki hər zaman uşaqlıq dönəmi olan təcrübələrdən dolayı, yaşam içində formalaşmış şema, yəni inan sistemlərindən dolayı artıq özlərini dəyərsiz hiss etdikləri üçün və dəyərsizlik hissəsini başqalarının ehtiyaclarını tamamlayaraq, başqalarının istəklərini tamamlayaraq o hissi tamam, yəni dəyərsizlik hissəsini tamamlamağa çalışırlar”,-deyə psixoloq C.Hacıyeva bildirb
Psixoloqun sözlərinə görə,əsas məsələ odur ki, dəyərsiz hiss etdiyimiz və yaxud özümüzü sevməyə, sevməyə layiq görmədiyimiz bir həyat yolumuzda başqalarını daha məmnun etməyə çalışırıq. Çünki fokus nöqtəmiz daima başqaları olur. Onları məmnun etdikcə, onların sevgilərini, onların rəylərini, onaylarını aldıqca özümüzü müvəqqəti olsa, müvəqqəti şəkildə xoşbəxt hiss edirik.
C.Hacıyeva bildirib ki,digər səbəblərdən biri də isə şərtli sevgidir. Yəni, mən həmin insan üçün nələrsə edim, o məni sevsin. Sevilməyə ehtiyac duyduğumuz zaman belə, artıq öz ehtiyaclarımızı arxa plana ataraq başqalarını məmnun etməyə çalışırıq. Və yaxud rədd edilməkdən qorxduğumuz üçün, tərk edilməkdən qorxduğumuz üçün daima tək tərəfli mübarizə aparan, tək tərəfli çaba göstərən, tək tərəfli dəyər verən tərəf oluruq. Və bu da təbii ki, bir müddət sonra insanın öz dəyər duyğusunu tamamilə azaldır və həyat keyfiyyətlərini minimuma gətirir
”Yəni, bu mövzu elə bir mövzudur ki, təbii ki, fərqli səbəblər, fərqli situasiyalardan yarana bilər. Çox zaman am uşaqlıq dönəmindən yaranan sistemlər üzərində olur. Yəni, necə? Şərtli sevgi. Məsəl üçün, sən dərslərində uğurlu ol, mən səni sevim. Bu zaman uşaq qarşı tərəfin, valideynlərin və ya müəllimin sevgisini qazanmaq üçün daima nələrsə verməyi bir seçim olaraq görür və o seçim üzərindən də hər zaman həyatını istiqamətləndirir. Digər təqdirdə desək, müəyyən yaş perioduna gəlib çatdığında artıq başqalarının sevgisini, təsdiqini almaq üçün daima fədakar və özünü mərkəzə deyil, başqalarını mərkəzə qoyan tərəf olur” - deyə o fikrini yekunlaşdırıb.